Αρχική ΑΠΟΨΕΙΣ Ας σκεφτούμε τα λίγα που χάνουμε για να είμαστε ΟΛΟΙ ΕΔΩ αύριο…

Ας σκεφτούμε τα λίγα που χάνουμε για να είμαστε ΟΛΟΙ ΕΔΩ αύριο…

304

Του Γιάννη Γιαννόπουλου

Δύο σχεδόν μήνες έχουν περάσει από την ημέρα που επιβλήθηκε η απαγόρευση μετακινήσεων και το κλείσιμο σχεδόν όλης της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας λόγω του κορονοϊού. Στο διάστημα αυτό επιτεύχθηκε από όλους μας ο περιορισμός της διασποράς του ιού, η διάσωση πολλών συνανθρώπων μας και η αντοχή του Εθνικού Συστήματος Υγείας που ήταν απαραίτητη για να μπορούν όσοι ασθενήσουν να λάβουν την νοσηλεία που πρέπει.

Με αυτά τα μέτρα και την πειθαρχία που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών επέδειξε, φτάσαμε στο σημείο να αρχίσουμε να επιστρέφουμε, έστω και με αυτόν τον αργό τρόπο, σε μια νέα πραγματικότητα στην οποία είναι απαραίτητο να συνεχίσουμε την αυτοπειθαρχία μας, την τήρηση όλων των μέτρων προστασίας όπως την απόσταση τουλάχιστον για δύο μέτρα από όλους, το συχνό πλύσιμο των χεριών μας και την αποφυγή της επαφής με τα χέρια μας του προσώπου μας.

Αυτά, μαζί με την χρήση μάσκας στους κλειστούς χώρους και στα μέσα μεταφοράς, αρκούν για να είμαστε προστατευμένοι εμείς και όσοι αγαπάμε και κυρίως οι ευπαθείς ομάδες τις οποίες πρέπει όλοι να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας. Είναι δηλαδή υπόθεση ευθύνης για εμάς ως πολίτες να δείξουμε ότι μπορούμε να μείνουμε υγιείς και να κρατήσουμε υγιείς συγγενείς, γνωστούς, φίλους αλλά και τους άγνωστους σε εμάς.

Καταλαβαίνω, όπως και κάθε άλλος πιστεύω, την ανάγκη να δούμε φίλους, να πιούμε μαζί τους ένα ποτό, να ακούσουμε λίγο μουσική και γενικότερα να ξεφύγουμε για λίγο από όλη αυτή τη μαυρίλα, τον απομονωτισμό και εν τέλει να διοχετεύσουμε όλη την ενέργεια που έχουμε ή μαζέψαμε αυτούς τους δύο μήνες. Ακόμα και την ανάγκη να γίνουμε λίγο απείθαρχοι μπορώ να καταλάβω, όμως δεν είναι η ώρα. Τώρα προέχει η ασφάλεια όλων μας.

Δεν πρέπει να το κάνουμε γιατί μας το λένε, αλλά γιατί εμείς θέλουμε να είμαστε υπεύθυνοι, εμείς θέλουμε να μπορέσουμε να πάρουμε τη ζωή  μας πίσω όσο το δυνατόν πιο σύντομα, εμείς θέλουμε να προστατέψουμε τους άλλους και τον εαυτό μας. Εμείς αποφασίζουμε για το αν η συνείδηση μας επιτρέπει να γίνουμε έστω και άθελα μας η αιτία να στείλουμε και άλλους στα νοσοκομεία με αφορμή ένα ποτό, μια παρέα με τους φίλους, μια μικρή ή μεγάλη επανάσταση.

Πιστεύω πως κάτι τέτοιο δεν το θέλει κανένας μας, όσο και αν οι κανόνες μας έχουν περιορίσει, όσο και αν βλέπουμε ως απειλή τα μέτρα και την εφαρμογή τους από την αστυνομία. Την πραγματική απειλή δεν μπορούμε να την δούμε αλλά είναι στο χέρι μας να την αντιμετωπίσουμε, εμείς οι απείθαρχοι Έλληνες, οι έξω καρδιά και οι επαναστάτες με η χωρίς αιτία. Είναι εκεί έξω, μπορεί να είναι δίπλα μας, μπορεί να είναι οπουδήποτε και δυστυχώς μέχρι να βρεθεί η θεραπεία ή το εμβόλιο για την πρόληψη της ασθένειας που προκαλει ο ιός, δεν έχουμε άλλο τρόπο να αμυνθούμε από την τήρηση των κανόνων προστασίας.

Φίλες και φίλοι θέλω και εγώ να διασκεδάσω, θέλω να δω φίλους όπως παλιά, θέλω να ζήσω και πάλι, θέλω να πάω σε μια συναυλία, θέλω να πάω σινεμά, θέλω πολλά… Τα θέλω μου όμως δεν μπορούν και δεν πρέπει να μπαίνουν πάνω από την προστασία των άλλων. Δημοκρατία δεν είναι να κάνω εγώ αυτό που θέλω χωρίς να υπολογίζω τον κίνδυνο για τους άλλους. Μπορεί να διαφωνώ με τα μέτρα και τις απαγορεύσεις, όμως θα κάνω τα πάντα για να μην γίνω εγώ η αιτία να υποφέρουν άλλοι και να χάσουν ακόμα και την ζωή τους, όσο υπερβολικό και αν σας ακούγεται.

Το «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες» που είπε ο Βολταίρος ισχύει και στην συγκεκριμένη περίπτωση με άλλη εφαρμογή «Διαφωνώ με τα μέτρα,  θέλω να τα αγνοήσω και δεν φοβάμαι τον κορονοϊό, όμως θα κάνω τα πάντα για να προστατέψω την υγεία και την ζωή σου».

Ας σκεφτούμε τα λίγα που πρέπει να χάσουμε αυτό το διάστημα για να είμαστε ΟΛΟΙ ΕΔΩ μετά και να θυμόμαστε αυτή την περίοδο σαν μια κακή ανάμνηση…

Σχόλια Facebook